خطبهء 7 مذمّت شيطانهاى انسان نما زشت سيرتان ، شيطان را ملاك كارشان قرار داده‌اند ، او هم آنان را دام خويش برگزيده و سپس تخمهاى پستى و رذالت را در سينه هاشان گذارده ، و جوجه هاى آن را در دامنشان پرورش داده ، با چشم آنان مىنگرد ، و با زبان آنان سخن مىگويد ، و با دستياريشان بر مركب گمراه كنندهء خويش سوار شده ، و كردار ناپسند را به نظرشان جلوه داده است . ( اينان به كسى مانند كه ) اعمال آنها گواهى مىدهد كه با همكارى شيطان انجام شده است ، و سخنان باطل را او به زبانش نهاده است ! خطبهء 8 كه دربارهء زبير فرموده بايد دليل روشنى اقامه كند زبير خيال مىكند كه بيعتش تنها با دست بوده نه با دل ! ، پس او اقرار به بيعت مىكند ، ولى مدّعى است كه با قلب نبوده ، بنابراين بر او لازم است ، بر اين ادّعا دليل روشنى بياورد و گرنه بايد به بيعت خود بازگردد و به آن وفادار باشد . خطبهء 9 كه در آن موقعيّت خود و دشمنان را توصيف كرده است كه گفته مىشود منظور ، برپاكنندگان جنگ جمل هستند . اوّل كردار ، آنگه گفتار ( طلحه و زبير و پيروان آنها ) در آغاز رعد و برقى نشان دادند امّا پايانش چيزى جز سستى و ناتوانى نبود ، ولى روش ما به عكس آنها بود ، ما تا كارى انجام ندهيم رعد و برقى نداريم ، و تا نباريم ، سيلابهاى خروشان به راه نمىاندازيم ، برنامهء ما عمل است نه سخن !